Twee panelen eraf

Voor ik de hele bus strip, wilde ik weten wat panelen verwijderen echt vraagt. Vandaag draaide om dat uitzoeken.

De bus is bekleed met grijze fabriekspanelen, en die moeten er vroeg of laat allemaal uit. Maar voor ik hele weekends aan het strippen besteed, wilde ik weten wat me te wachten staat. Vandaag was dus een testrit: een paar panelen eraf halen, leren hoe de klinknagels zich gedragen, en een gevoel krijgen voor het tempo.

Er gingen twee panelen af, plus een paar van de rails die erop gemonteerd waren. De techniek is op papier eenvoudig: boor de kop van elke klinknagel en het paneel komt los. De meeste klinknagels werkten mee. Sommige niet. Een paar begonnen in hun gat mee te draaien in plaats van de boor te laten pakken, en dan wordt een klus van tien seconden een gevecht van vijf minuten. Tegen het einde had ik het ritme te pakken, en de vloer lag vol metaalkrullen.

Dat was het echte doel van de dag. Twee panelen volstaan om te weten wat de rest aan tijd gaat kosten, en nu kan ik het strippen deftig plannen in plaats van te gokken.

Tussendoor bouwde ik snel een opstapje in multiplex. Niets bijzonders, maar als je om de twee minuten in en uit een bus klimt, verdient het snel zijn plaats.

Ik nam ook een rol tape en tekende de indeling recht op de bus. Lijnen op de vloer en de wanden waar het bed, de keuken en de opbergruimte moeten komen. Het kost niets en het beantwoordt vragen die een schets niet kan beantwoorden: kan je hier echt rechtstaan, daar voorbij wandelen, die deur openen? Daardoor voelde de dag minder als afbraak en meer als het begin van een plan.

Geleerde lessen: laat de boor het werk doen in plaats van erop te leunen. Als een klinknagel begint mee te draaien, stop dan en verander je hoek voor je de kop tot een spiegel polijst. En tape je indeling af voor je ook maar één plaat multiplex koopt. Op ware grootte door het plan wandelen is beter dan eender welke tekening.

Volgende stap: de rest van de panelen, nu ik weet wat ze aan tijd kosten.