Hoe het allemaal begon

Elke ombouw heeft een verhaal dat begint voor de eerste klinknagel. Het onze begint met een bus die wel echt wit was.

Laten we eerst de olifant op de oprit benoemen. Deze blog heet White Campervan, en de bus op de foto’s is donkergrijs. Dat vraagt wat geschiedenis.

De oorspronkelijke witte camper was een Marco Polo. We hebben er verschillende trips mee gemaakt en veel mee gereisd. Hij leerde ons dat we graag op deze manier reizen: een richting kiezen, je huis meenemen en zien waar je uitkomt.

Hij leerde ons ook wat we misten. De Marco Polo is een geweldig busje, maar hij is niet groot genoeg voor twee mensen die onderweg ook willen werken. En er zit geen toilet in. Op papier een detail. In de praktijk niet.

Dus groeide het verlanglijstje. Meer ruimte, een degelijke plek om op afstand te werken, een toilet. Iets groters, maar nog altijd vlot om mee te rijden. Een bus, geen vrachtwagen.

Toen begon het opzoekwerk. Heel wat avonden Instagram, YouTube en bouwblogs. Stilaan kwam er een beeld: een Sprinter L3H2. Het chassis en de motor van de Sprinter krijgen de beste reviews, en de L3H2 geeft echt ruimte zonder dat hij ophoudt een bus te zijn. Het gewicht en de vorm zijn een uitdaging voor een ombouw, dat weet ik. Maar voor mij is rijden minstens de helft van de reiservaring, dus hij moest in de eerste plaats goed zijn als bus.

En toen vonden we deze. Wit was de logische keuze geweest, gezien de naam. Maar ik viel voor het stijlvolle donkergrijs. Sober, bijna stealth. Het vraagt misschien wat meer isolatie, en het betekent dat er bij de naam van deze blog nu een voetnoot hoort. Het is het waard.

Het moeilijkste kwam als laatste. De Marco Polo is onlangs verkocht, zodat we de Sprinter konden kopen. Eén bus eruit, één bus erin. Deze blog draagt de naam van de oude.

Dat is hij op de foto hierboven, dak omhoog en luifel uit, bezig met waar hij het best in was.

Volgende stap: het ophalen van de bus, en alles wat daarna komt. Het bouwlogboek begint hier.