Eén ruimte, voorlopig

Een uur na het werk, één groot paneel minder, en een blik op een indeling die de bus niet mag houden.

Ik legde de boormachine neer, stapte achteruit tot bij de achterdeuren en kon recht tot aan de voorruit kijken. Eén ruimte, van voor tot achter. Ik weet nu al dat ik ze niet mag houden.

Vorige keer zei ik dat het metaal niet lang kaal zou blijven, en dat de kurk de volgende stap was. Het kreeg er nog minstens één avond bij. De tussenwand tussen de cabine en de laadruimte stond er nog, en zolang die er stond, was de bus twee aparte ruimtes. Ik wilde zien hoe het er zonder uitziet, dus na het werk gaf ik het een uur.

De wand zelf is één zwart paneel over de volle breedte, met een handgreep erop en een rij ventilatiesleuven. Het lijkt een meubel, tot je het moet dragen. Het kwam er in één stuk uit en ging het gras op, onder de rand van de tent, en daar bleef het de rest van de avond liggen.

Voor ik daaraan begon, zorgde ik voor licht. Twee ledstrips op de ribben van het plafond geklemd en een werklamp op batterij die in het midden van de bus hangt. Het klinkt als een detail. Dat is het niet. Je kan geen schroef indraaien die je niet ziet, en achteraan in een gestripte bus is het om zes uur ’s avonds donkerder dan je verwacht.

Dan het saaie deel. Met de tussenwand weg kon ik plots bij de zone achter de zetels, en dat bleek de plek te zijn waar al dat boren zijn stof naartoe had gestuurd. Onderstellen van de zetels bloot, een grijs laagje over alles. Ik ben er met de stofzuiger in gegaan en heb het schoongemaakt voor het nog verder de bus in kon trekken.

Hier zit het addertje. De bus wordt ingeschreven als bestelwagen, en daarvoor moet er een tussenwand tussen de cabine en de laadruimte zitten om door de keuring te komen. Er moet dus iets terug in. Het hoeft niet dit paneel te zijn, en dat wordt het waarschijnlijk ook niet, maar de volledig open bus waar ik vanavond naar stond te kijken is niet de versie die straks op de weg komt. Precies daarom wilde ik dat uur: om de lege schelp één keer te zien, en om te weten waar ik rond moet ontwerpen voor ik begin te bouwen.

De schuifdeur is nu het buitenbeentje. Al de rest is metaal en ribben, en die deur zit daar nog altijd in haar drie lichtgrijze fabriekspanelen, alsof ze af is.

Geleerde lessen: hang je lampen op voor je begint, niet wanneer je je begint te ergeren. Elk paneel dat je wegneemt, stuurt stof naar een plek die je nog niet kan zien, dus maak de verborgen hoeken open en stofzuig terwijl je bezig bent, in plaats van alles op het einde te vinden. En kijk na wat het papierwerk eist voor je verliefd wordt op een indeling, want de keuring heeft een mening over je grondplan.

Volgende stap: de laatste bekleding in de bus. De schuifdeur.