Zorgen dat het blijft plakken

Voor er iets op de wanden komt, moet alles eraf. Dit was het saaie weekend dat het volgende mogelijk maakt.

Er is dit weekend niets misgegaan. Na de meedraaiende klinknagels, het gelijmde deurpaneel en het geplooide metaal dat erbij hoorde, is dat geen zin die ik vaak mag schrijven.

Na de vorige post was de bus kaal van de cabine tot de achterdeuren, met kit op elke lijn waar vroeger de afwerking zat. Dit weekend was de schoonmaak waar dat allemaal naartoe leidde. Niet opruimen. Schoonmaken, op de manier waarop een oppervlak schoon moet zijn voor je er iets op spuit.

Dat is de hele reden voor dit werk. De isolatie gaat erop als spuitkurk, en wat je spuit hecht alleen aan wat er echt onder zit. Boorstof, vuil en alles wat de bekleding achterliet toen ze eraf ging: als dat op het metaal blijft, plakt de kurk aan de rommel in plaats van aan de bus. Dus werd het een emmer, een spons en een dweil, over de wanden, de ribben, de hoeken en de vloer, tot het metaal echt kaal was.

Dan de krassen. Een bus strippen laat sporen na. Een deel zijn de gewone schrammen die je oploopt als je panelen en rails uit een krappe ruimte sleurt. De rest kwam van de klinknagels, honderden die één voor één zijn uitgeboord, en een boor die de kop van een klinknagel vindt, vindt ook de lak eromheen. Elk van die plekken is blank staal in een bus die buiten leeft.

Dus kreeg elke kras een laag roestbescherming. Mooi is het niet. De kleur komt niet in de buurt van de fabriekslak, en ik heb geen seconde geprobeerd om er dichter bij te komen. Dit is bescherming, geen afwerking. Het belandt allemaal onder de kurk en niemand zal het ooit nog zien, ikzelf ook niet. De juiste kleur zoeken had me een namiddag gekost en niets veranderd.

Dan een klus die op de foto’s niets lijkt, omdat het vooral oud krantenpapier is. De wanden van de bus zijn hol, en onderaan in die holtes zitten afwateringsgaten. Condens hoort bij een bus. Met degelijke isolatie zou het niet veel mogen zijn, maar wat er toch ontstaat, moet onderaan kunnen weglopen. Als er kurk in de holte komt en daar beneden blijft liggen, raken die gaten verstopt en blijft het water erin. Dus werd de onderkant van de holle wand met papier opgevuld, en de openingen in de deuren kregen dezelfde behandeling. Het kost niets en het houdt de afwatering open.

De rest van het weekend ging naar afplakken. Niet alles in de bus krijgt kurk, dus alles wat er geen krijgt, moet afgedekt zijn voor het spuiten begint. De voorkant kreeg een plasticfolie en een laag krantenpapier, afgeplakt, want de cabine blijft zoals ze is. Daar ben ik gestopt, met de eerste delen klaar en de rest nog te doen.

De kurk zelf is al gekocht. Ik spuit hem zelf, dus er is geen plaatser om op te wachten en geen datum in de agenda. Waar ik op wacht, is het weer. Het moet redelijk droog zijn om de kurk goed te laten drogen, dus het is een kwestie van een vrije dag vinden die samenvalt met de weersvoorspelling.

Geleerde lessen: de saaie stappen bepalen of de goede stap werkt. Kurk plakt niet op stof, dus het wassen is geen opwarming voor het werk, het is er een deel van. Denk na over waar water naartoe gaat voor je iets dichtmaakt, want een verstopt afwateringsgat is pas een probleem wanneer alles er al overheen gespoten is. En als iets toch verborgen wordt, laat het dan lelijk zijn. Roestbescherming onder isolatie moet maar één ding doen.

Volgende stap: het afplakken afmaken, dan een droge dag zoeken en kurk op de wanden zetten.