Twintig centimeter over

Gisteren ging de tent omhoog zonder dat ik wist of de bus eronder zou passen. Vandaag kwam ik het te weten.

Twintig centimeter. Dat is wat er overblijft tussen het dak van de bus en het zeil erboven.

Gisteren zette ik een partytent in de tuin en eindigde ik de post zonder te weten of de bus er echt onder zou passen. Dat was de open vraag. Een L3H2 Sprinter is een hoog ding en de tent was een gok.

Voor er iets ergens naartoe kon rijden, moesten de kasseien weg. De hoop lag precies in de lijn tussen de oprit en de tent. Het zijn gerecupereerde stenen en ze worden later nog gebruikt, dus ver gingen ze niet, maar ze verhuisden van een hoop in de weg naar een vlak stuk naast het grind. Beter voor hen, en beter voor de bus.

Dan het binnenrijden. Ik legde een oranje spanband in het midden van het gras om op te mikken, reed traag, en keek meer naar het zeil dan naar de grond.

Hij past. Ongeveer twintig centimeter lucht boven het dak.

Dat is genoeg voor waar dit voor diende. De bus staat droog en ik kan er helemaal rond lopen. Het is niet genoeg om op het dak te staan, dus alles wat daarboven moet gebeuren, ook de zonnepanelen, vraagt nog altijd een droge dag en open lucht.

De tuin is nu dus een werkplaats. Er zijn twee weekenddagen in gekropen en op geen van beide heb ik de bus zelf aangeraakt. Het was het waard.

Volgende stap: terug naar binnen, en terug naar de panelen.